204 nowych genomów historycznych ujawnia dużą zróżnicowanie międzyosobnicze w większości regionów Europy i basenu Morza Śródziemnego. Armenia i Europa Północna wykazują jednorodność genetyczną, w przeciwieństwie do zróżnicowanych Włoch, Europy Południowo-Wschodniej i Zachodniej. Co najmniej 7% osób posiada pochodzenie z odległych regionów, co wskazuje na migracje w obrębie basenu Morza Śródziemnego. 11% to osoby o odstających profilach pochodzenia, z czego 7% można przypisać do konkretnych źródeł zagranicznych. Włochy wykazują dwukierunkowe powiązania z wieloma regionami, w tym z Armenią i Afryką Północną. Pochodzenie północnoafrykańskie pojawia się we Włoszech i Austrii. Jedna osoba odbiegająca od normy ma więcej pochodzenia subsaharyjskiego, modelowanego jako tunezyjskie z epoki żelaza. W Europie Południowo-Wschodniej występują bliskowschodnie i wschodnie skupiska nomadów z czasów Cesarstwa Rzymskiego. Przestrzenna struktura genetyczna odzwierciedla geografię i pozostaje stabilna od epoki brązu do współczesności. F_ST wskazuje na izolację zależną od odległości, która pozostała niezmieniona po epoce brązu. Symulacje przewidują załamanie struktury przy 4–8% rozproszeniu na duże odległości w warunkach panmiksji. Obserwowana stabilność sugeruje mniejszą efektywną migrację, ponieważ migranci rzadko rozmnażali się lokalnie. Imperium Rzymskie napędzało przejściową mobilność poprzez handel, pracę i wojsko bez trwałego mieszania się populacji. Efekt miejskiego cmentarza sprawiał, że migranci umierali bez rozmnażania się. Ruralizacja po upadku imperium zmniejszyła heterogeniczność, zachowując lokalną strukturę. Prehistoryczne trójstronne mieszanie się populacji, ustanowione w epoce brązu, utrzymało się. Późniejsze skupisko ormiańskie modeluje się jako 50% wcześniejszych przodków lokalnych oraz stepowych.