Szkielety klatek piersiowych Homo sapiens wykazują kuliste proporcje identyczne jak u współczesnych ludzi. Nazlet Khater 2, pochodzący z regionu subsaharyjskiego, ma małą, cylindryczną klatkę piersiową, charakterystyczną dla suchego, ciepłego klimatu. Ohalo II H2 z Lewantu ma małą, cylindryczną klatkę piersiową, odpowiadającą współczesnym ludziom z klimatu umiarkowanego. Dolní Věstonice 13 z zimnej, lodowcowej Europy ma największą klatkę piersiową, zbliżoną do rozmiarów neandertalczyka i kształtu chłopca z Nariokotome. Ötzi, wywodzący się z anatolskich rolników, ma bardziej krępą, mieszaną klatkę piersiową, dostosowaną do alpejskiego chłodu. Rozmiar klatki piersiowej jest zgodny z regułą Bergmanna, zgodnie z którą w chłodniejszych klimatach występują większe formy. Kształt wykazuje formy cylindryczne w klimacie ciepłym i umiarkowanym oraz szersze w klimacie zimnym. Zróżnicowanie H. sapiens obejmuje krępe klatki piersiowe, podobnie jak u innych gatunków Homo. Hipoteza smukłego Bauplanu została odrzucona, ponieważ skamieniałości H. sapiens obejmują zarówno smukłe, jak i krępe osobniki. Klimat wpływa na morfologię klatki piersiowej bardziej niż pochodzenie czy genetyka. Nazlet Khater 2 wykazuje cechy archaiczne, ale ma nowoczesną, kulistą klatkę piersiową. Krępość Dolní Věstonice 13 pasuje do przetrwania w okresie ostatniego maksimum glacjalnego. Statystyczne różnice w kształcie są nieistotne ze względu na współczesną zmienność, która pochłania skamieniałości. Cechy dyskretne potwierdzają wizualnie kuliste klatki piersiowe H. sapiens. Krępe formy u Homo z ciepłego klimatu, takie jak Nariokotome, sugerują ekwifinalność, a nie konwergencję.