Meksykańskie okręgi o większym udziale pochodzenia europejskiego osiągają wyższe wyniki w testach PISA i matrycach Ravena. Kolumbijskie okręgi o najwyższym udziale pochodzenia europejskiego osiągają najlepsze wyniki w badaniu SABER, przy czym różnica wynosząca 2,46 odchylenia standardowego odpowiada różnicy w genetycznym IQ wynoszącej 2,67. Regiony Brazylii o większym udziale pochodzenia europejskiego osiągają wyższe wyniki w testach PISA, co wynika z większego udziału ludności rasy białej. W krajach Ameryki Łacińskiej obserwuje się korelację na poziomie 0,41 między udziałem pochodzenia europejskiego a krajowym IQ, pomimo czynników ekonomicznych. Ciemnoskórzy Afroamerykanie w USA osiągają wyższe wyniki w testach słownictwa GSS i NLSY niż ciemnoskórzy Afroamerykanie. Krajowe IQ koreluje na poziomie -0,90 z ciemnością skóry, co jest silniejsze niż korelacja PKB wynosząca 0,74. Większe pochodzenie afrykańskie obniża status społeczno-ekonomiczny (SES) w 13 z 14 badań, większe pochodzenie europejskie podnosi go w 11 z 13. Większe pochodzenie rdzennych Amerykanów obniża sukces w 13 z 15 badań dotyczących Latynosów. Prognozy genetycznego IQ oparte na dziedziczności, przyjmujące wartości: europejska = 100, indiańska = 90, afrykańska = 84, ściśle odpowiadają obserwowanym wynikom. Wysokie wyniki Bogoty odpowiadają jej wysokiemu stopniowi domieszki europejskiej. Kolor skóry dokładnie odzwierciedla stopień domieszki w średnich grupowych. Historyczne badania Shueya konsekwentnie pokazują, że osoby o jaśniejszej karnacji osiągają lepsze wyniki w testach IQ niż osoby o ciemniejszej karnacji. Domieszka wyjaśnia różnice poznawcze lepiej niż środowisko w obrębie poszczególnych krajów. Całość danych przemawia na korzyść wyjaśnień genetycznych, a nie czysto środowiskowych, dotyczących związku między rasą a IQ.