Średnia długość życia w Szwecji wzrosła z 30 do ponad 80 lat. Już samo dożycie 15 roku życia oznaczało wydłużenie oczekiwanej długości życia o 26 lat. Łowcy-zbieracze, którzy dożywali 45 lat, mogli liczyć jedynie na kolejne 14–24 lata życia, podczas gdy obecnie jest to 40 lat. Śmiertelność kobiet w wieku 30 lat spadła 33-krotnie w okresie od lat 50. XVIII wieku do lat 90. XX wieku. Przeżywalność w wieku od 10 do 70 lat wzrosła z 1 na 3 do 90%. Mniej niż połowa kobiet w XVIII wieku dożywała 60 lat, nawet po ukończeniu 20 lat. Mediana długości życia kobiet wzrosła z poniżej 40 do 87 lat. 95. percentyl długości życia wzrósł z 81 do 99 lat. Mediana wieku śmierci dorosłych przesunęła się z 70 do 90 lat. Śmiertelność niemowląt przyczyniła się do 34% całkowitego wzrostu średniej długości życia od 1751 roku. Wiek 0–4 lata przyczynił się do 53%, ale wiek powyżej 20 lat – do 32–35%. Choroby zakaźne, takie jak ospa, gruźlica i cholera, zabijały historycznie większość dorosłych. Warunki sanitarne ograniczyły śmiertelność spowodowaną chorobami przenoszonymi przez wodę, takimi jak czerwonka i dur brzuszny. Szczepionki wyeliminowały ospę i ograniczyły odrę. Antybiotyki zwalczyły gruźlicę i zmniejszyły liczbę poronień w latach 30. XX wieku. Szkolenia położnych i mycie rąk zmniejszyły liczbę zgonów matek. Dawni matematycy często umierali przed 50. rokiem życia z powodu infekcji. Prehistoryczne szczątki wskazują na niewielką liczbę osób w podeszłym wieku. Kraje zachodnie odzwierciedlają trendy obserwowane w Szwecji od 1900 roku.