85–90% pacjentów ze schizofrenią o wczesnym początku pozostaje bezrobotnych w wieku 25–61 lat. Łączne zarobki osób cierpiących na schizofrenię wynoszą średnio 13,6% zarobków osób z tej samej grupy wiekowej, u których nie zdiagnozowano tej choroby. Osoby cierpiące na schizofrenię doświadczają skrajnego spadku statusu społeczno-ekonomicznego do niższych klas. Schizofrenia i niepełnosprawność intelektualna dominują wśród osób bezdomnych. 76% osób bezdomnych w krajach o wysokim dochodzie cierpi na zaburzenia psychiczne, przy czym najczęściej występuje schizofrenia. Schizofrenia jest w znacznym stopniu dziedziczna, a warianty genetyczne zwiększające ryzyko występują częściej w ubogich dzielnicach. Zaburzenia psychiczne powodują utratę średnio 10,52 lat życia zawodowego w Danii. Diagnozy psychiatryczne wiążą się z większym bezrobociem i niższym wykształceniem nawet w porównaniu z rodzeństwem, u którego nie zdiagnozowano zaburzeń. Ryzyko genetyczne wystąpienia zaburzeń psychicznych koreluje z niższymi dochodami i wykształceniem. Zaburzenia psychiczne odpowiadają za prawie połowę obciążenia chorobowego w zakresie edukacji poprzez obniżenie średniej ocen. ADHD stanowi największe obciążenie edukacyjne dla całego społeczeństwa ze względu na swoją powszechność. Zaburzenia psychiczne zwiększają ryzyko przestępstw z użyciem przemocy czterokrotnie w porównaniu z rodzeństwem. Schizofrenia zwiększa ryzyko zabójstwa dwudziestokrotnie. Zaburzenia eksternalizacyjne zwiększają przemoc bardziej niż zaburzenia internalizacyjne. Wielokrotne diagnozy psychiatryczne zwiększają wskaźniki ponownego popełnienia przestępstw z użyciem przemocy. Leki przeciwpsychotyczne znacznie zmniejszają przemoc w schizofrenii.