W latach 1939–1945 Polska straciła 6 028 000 obywateli. Tylko 644 000 zginęło w bezpośrednich działaniach wojennych. Na 1000 mieszkańców Polska straciła 220 osób, podczas gdy w Holandii było to 22 osoby, we Francji 15, a w Belgii 10. Same straty w Warszawie przewyższyły łączną liczbę ofiar śmiertelnych wojny w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Ponad 590 000 Polaków doznało trwałej niepełnosprawności po wojnie. Liczba zachorowań na gruźlicę wzrosła o 1 140 000 w porównaniu z rokiem 1939. Szkody materialne wyniosły 38% wartości majątku z 1939 r. Zniszczono 162 000 domów w miastach i 353 000 gospodarstw wiejskich. Zrujnowano 14 000 fabryk. 43% dóbr kultury zostało zniszczonych lub splądrowanych. Służba zdrowia straciła 55% swoich możliwości. Rolnictwo straciło ponad 50%. Zniszczono 38% linii kolejowych i 46% mostów. Sektor przemysłowy poniósł ogromne straty: chemiczny 64,5%, poligraficzny 64,3%, elektrotechniczny 59,7%. Łączne szkody wyniosły 258,4 mld przedwojennych złotych, czyli 50 mld USD. Szkody w Warszawie oszacowano w 2004 r. na 45 mld USD. Liczba ludności Polski spadła z 35 mln do 24 mln. Terytorium skurczyło się z 389 000 km² do 312 000 km². Po wojnie Polska straciła suwerenność polityczną na rzecz komunizmu. Polscy żołnierze walczyli bohatersko pomimo zdrad. Wielu Polaków wyemigrowało i wniosło swój wkład za granicą, jak np. laureat Nagrody Nobla Andrzej Schally.