Przeprowadzono analizę starożytnego DNA z całego genomu u 38 z 41 ofiar. Ofiary stanowią próbkę dużej społeczności rolniczej, obejmującą 30 linii mitochondrialnych i 6 linii chromosomu Y. Pochodzenie jest jednorodne: głównie neolityczna ludność anatolijska oraz 9% zachodnich łowców-zbieraczy, bez śladów pochodzenia stepowego. Tylko 11 z 38 osób było blisko spokrewnionych, tworząc 4 małe drzewa genealogiczne – 70% nie było spokrewnionych. Równowaga płci: 20 kobiet, 18 mężczyzn. Ofiary obejmują wszystkie grupy wiekowe: od niemowląt po dorosłych. U 13 osób stwierdzono urazy czaszki sprzed śmierci spowodowane użyciem broni tępych, kłujących i przebijających. Brak urazów poza czaszką. Brak chowu wsobnego wśród bliskich krewnych – niskie wskaźniki homozygotyczności wskazują na dużą efektywną wielkość populacji wynoszącą 20 100–75 600. Masakra nie była bitwą, nie była skierowana przeciwko rodzinom, nie była związana z migrantami ani nie miała charakteru dyskryminującego ze względu na płeć. Zabójstwo odpowiada definicji celowego morderstwa nieprzygotowanej grupy osób dokonanego przez grupę. Podobna do innych neolitycznych masakr, takich jak Talheim i Asparn/Schletz. Miała miejsce w pochówku zbiorowym kultury Lasinja datowanym na około 4200 r. p.n.e. Ofiary spożywały więcej produktów pochodzenia zwierzęcego niż sąsiedzi, co wynika z analizy izotopów. Linie ojcowskie G2, I2, C-V20 typowe dla neolitu bałkańskiego. Brak wymiany populacji lub nowego pochodzenia w tym czasie. Bezkrytyczna przemoc jest kluczową cechą społeczeństw przedpaństwowych.