Społeczność z okresu środkowego neolitu miała pochodzenie podobne do społeczności z wczesnego neolitu, charakteryzujące się dużą różnorodnością haplotypów i brakiem bliskich krewnych. Populacja neolityczna była liczna i głównie egzogamiczna. Rzadkie przypadki endogamicznych związków rodziły dzieci będące odpowiednikami kuzynów pierwszego stopnia. Różne obrzędy pogrzebowe z okresu neolitu nie wykazywały różnic w pochodzeniu genetycznym. Osoby z epoki brązu posiadały wyraźne, wysokie pochodzenie od zachodnich łowców-zbieraczy. Pochodzenie z epoki brązu wiązało się z grupami z północnej części basenu Karpat. Wszyscy mężczyźni z epoki brązu mieli identyczne haplotypy chromosomu Y. W stanowisku z epoki brązu znaleziono dwóch krewnych męskich pierwszego stopnia. W stanowisku znajdowali się mężczyźni drugiego stopnia pokrewieństwa oraz mężczyźni dalekiego pokrewieństwa. Pojedyncza kobieta z epoki brązu nie była spokrewniona z mężczyznami. Organizacja patrylokalna przenosiła kobiety do domu męża. Pokrewieństwo determinowało wybór miejsca pochówku w epoce brązu. Bogate groby niemowląt wskazywały na odziedziczony status rodzinny. Pochówki neolityczne w obrębie osady wybierano według wieku i płci, a nie pokrewieństwa. Grupy z epoki brązu z wybrzeża i z głębi lądu miały heterogeniczne pochodzenie.