Migracja z Francji zastąpiła połowę pochodzenia etnicznego Wielkiej Brytanii w późnej epoce brązu. Zjawisko to miało miejsce w latach 1200–800 p.n.e. w południowej Wielkiej Brytanii, w tym w Anglii i Walii. Potwierdza to hipotezę o przybyciu języków celtyckich z Francji w późnej epoce brązu. Podważa to teorie dotyczące celtyckich korzeni sięgających epoki żelaza lub wczesnej epoki brązu. Przemieszczenia na dużą skalę wyjaśniają zmianę językową w społeczeństwach przedpaństwowych. Języki celtyckie są zbyt podobne, by wywodziły się od przodka żyjącego 4500 lat temu. W epoce żelaza migracja była niewielka. Anglicy mają więcej DNA wczesnych europejskich rolników niż miejscowi, których historia sięga 4000 lat wstecz. 3000 lat temu wykryto nieciągłość w pochodzeniu rolników. W Wielkiej Brytanii w latach 1200–200 p.n.e. gwałtownie wzrosła trwałość laktazy w odniesieniu do mleka krowiego. Tolerancja na mleko wzrosła o tysiąclecie wcześniej niż w Europie Środkowej. Adaptacja ta zwiększyła wskaźniki przeżywalności dzieci. W badaniu przeanalizowano DNA 793 starożytnych osób. Student Michael Isakov odkrył oznaki migracji. W drugim badaniu zrekonstruowano drzewo genealogiczne neolitycznej rodziny składającej się z 27 osób na przestrzeni pięciu pokoleń. Rodzina wykazywała poligynię, poliandrię, adopcję oraz pochodzenie patrylinearne i matrylinearne.