Analiza genetyczna 131 osób wykazała, że pochówki w obrębie tej samej grupy domostw nie są ogólnie powiązane biologicznie. Przynależność do grupy domostw opierała się na kryteriach kulturowych lub społecznych, a nie na więzach rodzinnych. Kobiece linie genetyczne są w obrębie grup domostw bliżej spokrewnione niż linie męskie. W VII tysiącleciu p.n.e. w tworzeniu grup domostw dominowały linie kobiece. Schemat ten wskazuje na matri-lokalność na poziomie grupy domostw. Kobiety chowane były z bogatszym wyposażeniem grobowym, co świadczy o wyższym statusie. Nie istniał pełny matriarchat, ale kobiety odgrywały kluczową rolę w strukturze pokrewieństwa. Zmarłych chowano pod podłogami domów, na szczątkach przodków. Domy budowano na grobach poprzedników, tworząc pionową ciągłość kulturową. Ciągłość genetyczna łączy kopce wschodnie i zachodnie. Szkielety niemowląt z kopca zachodniego pasują do profili z kopca wschodniego. Kość skroniowa najlepiej nadaje się tutaj do zachowania starożytnego DNA. Osada neolityczna utrzymywała się dzięki rolnictwu i hodowli. Figurki kobiet już kilkadziesiąt lat temu wskazywały na znaczenie kobiet. Wzorce pokrewieństwa przesunęły się później w kierunku ról męskich w Europie.