„Księga dokumentów” zawiera zbiór starożytnych chińskich przemówień stanowiących podstawę filozofii politycznej. Fu Sheng ocalił 29 rozdziałów „Tekstu współczesnego” po spaleniach książek w okresie dynastii Qin. Wersja „Tekstu starożytnego”, zawierająca 16 dodatkowych rozdziałów, rzekomo została odnaleziona w ścianie domu Konfucjusza. Uczony z dynastii Qing, Yan Ruoqu, udowodnił, że „Teksty starożytne” zostały sfabrykowane na podstawie innych źródeł. Odkrycie tej księgi przez Mei Ze w IV wieku było powszechnie akceptowane aż do pojawienia się wątpliwości w dynastii Song. Dominuje sekcja poświęcona dynastii Zhou, zawierająca ponad połowę tekstu pochodzącego z przemówień z XI wieku p.n.e. Rozdziały Tekstu Nowoczesnego dotyczące Yao, Shun i Xia są kompozycjami z okresu Walczących Królestw. Rozdziały autorstwa Pan Genga wskazują na pochodzenie z dynastii Shang z poprawkami z dynastii Zhou. Pięć ogłoszeń z dynastii Zhou wykorzystuje najbardziej archaiczny język, pasujący do inskrypcji na brązach. Doktryna Mandatu Niebios uzasadnia cykle dynastyczne od Xia przez Shang do Zhou. Bambusowe tabliczki potwierdzają niektóre nieznane fragmenty i drobne warianty. Przekazana edycja zawiera 58 rozdziałów z czterech epok: Yu, Xia, Shang i Zhou. Rodzaje rozdziałów obejmują ogłoszenia, instrukcje, deklaracje i rozkazy. Autorzy z okresu Walczących Królestw cytowali mniej niż połowę zachowanych fragmentów. Uczeni z dynastii Han preferowali Teksty Nowoczesne – Teksty Stare zaginęły, a następnie zostały odnalezione. Tłumaczenia jezuitów porównywały je do Ksiąg Królewskich Starego Testamentu.