W jaskini Shulgan-Tash znajduje się ponad 190 malowideł naskalnych z paleolitu górnego, z których większość jest w złym stanie zachowania. Malowidła datuje się na 14 500–36 400 lat wstecz na podstawie analizy uranu i toru w kalcytach. Datowanie radiowęglowe warstw kulturowych wskazuje na okres 16 300–19 600 lat temu. Znajduje się tu jedyne znane prehistoryczne malowidło przedstawiające wielbłąda dwugarbnego. Wizerunki mamutów, koni, nosorożców i bizonów wykonano czerwoną ochrą, a kontury węglem drzewnym. Odkrycie w 1959 r. rozszerzyło zasięg sztuki paleolitycznej poza Francję i Hiszpanię. Ludzie z Cro-Magnon stworzyli rysunki na górnej kondygnacji w późnym paleolicie. Na dolnej kondygnacji znajdują się późniejsze obrazy z końca epoki lodowcowej o wymiarach 44–112 cm. Artefakty obejmują narzędzia krzemienne, ochrę, koraliki, kości zwierząt z epoki lodowcowej, pozostałości po ognisku oraz glinianą lampę. Warstwa kulturowa datowana jest na około 14 000 r. p.n.e. i zawiera ślady użycia otwartego ognia. Jaskinia rozciąga się na długości 3 km i zawiera sale, podziemną rzekę oraz jeziora o głębokości do 165 m. Malowidła w Sali Rysunków i Sali Chaosu zostały oczyszczone z skorupy kalcytowej. Widoczne są znaki geometryczne oraz pojedyncza postać przypominająca człowieka. Legendy baszkirskie łączą jaskinię z królem podziemi Shulgenem i rytuałami. Obiekt został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa w 2025 roku.