Kultura Starczewska datowana jest na lata 6200–4500 p.n.e. w Europie Południowo-Wschodniej. Wywodzi się od rolników z wczesnego neolitu z Azji Mniejszej, poprzez Sesklo lub Mavropigi. Rozprzestrzeniła się na północ wzdłuż szlaków rzecznych, takich jak dolina Morawy. Najstarsze stanowiska to Crkvina w Serbii i Runik w Kosowie, datowane na lata 6238–6185 p.n.e. Próbki wykazują Y-DNA G2a2, H2, C, I2, R1b. mtDNA obejmuje T1a2, K1a, N1a, J1c, U5b. Pochodzenie w 87–100% od wczesnych europejskich rolników, w minimalnym stopniu od zachodnich łowców-zbieraczy lub ludów stepowych. Ceramika z gruboziarnistej ewoluowała w kierunku drobniejszych, malowanych naczyń. Łopatki z kości służyły do nabierania mąki. Obejmowała Serbię, Chorwację, Węgry, Rumunię i Bułgarię. Dała początek kulturze ceramiki linearnej. Powiązana z kulturami Criş i Karanovo. Najbardziej na zachód wysunięte stanowiska w Slawonii w Chorwacji 6200–5500 p.n.e. Ciągłość genetyczna od rolników anatolijskich do środkowych Bałkanów.