Kultura Yangshao rozkwitła w latach 5000–3000 p.n.e. wzdłuż środkowego biegu Żółtej Rzeki. Wywodzi się ona z lokalnych kultur, takich jak Peiligang i inne, co wyklucza pochodzenie z Azji Środkowej. Głównym pożywieniem było proso, uzupełniane ryżem, wieprzowiną i psami. Rozwinięto uprawę na terenach suchych, hodowlę mieszaną oraz warzenie piwa z prosa i ryżu. We wczesnej fazie w okolicy stanowisk archeologicznych Banpo istniały egalitarne klany. W fazie środkowej w zachodniej części prowincji Henan ukształtowały się hierarchiczne struktury społeczne. W późnej fazie w Xishan zbudowano pierwszy w Chinach mur z ubitej ziemi. Ceramika rozprzestrzeniła się na wschód do Longshan w Shandong, na zachód do Majiayao i Azji Środkowej. Artefakty z doliny rzeki Wei wykazują cechy kaukaskie, takie jak długie nosy, głęboko osadzone oczy i wąskie twarze. Dowody wskazują na prehistoryczne interakcje etniczne między zachodem a wschodem. Społeczeństwo przeszło od matrylinearnego systemu do potwierdzonego patrylinearnego, zgodnie z wynikami badań starożytnego DNA. W późnej fazie powstały plemiona z dużymi domami i bogatymi grobowcami w Xipo. Wszystkie dzieci pochowane w urnach w pobliżu fundamentów domów były dziewczynkami. Nacięcia na ceramice mogą oznaczać wczesne cyfry lub prekursory chińskiej pisma. Najstarsza na świecie statuetka smoka pochodzi z piątego tysiąclecia p.n.e.