Ród Zhou obalił dynastię Shang w bitwie pod Muye. Stolica dynastii Zhou znajdowała się w żyznej dolinie rzeki Wei w pobliżu Xi’an. Ziemie dynastii Shang podzielono na dziedziczne lenna, które z czasem stały się niezależne. Ród Zhou przejął od dynastii Shang naczynia z brązu, rzemieślników oraz rytuały związane z kultem przodków, odrzucając jednak praktykę składania ofiar z ludzi. Napisy na brązowych naczyniach dokumentują królewskie nominacje, kampanie wojskowe oraz wyróżnienia przyznawane elitom. Wczesna dynastia Zhou panowała przez 75 lat, po czym nastąpiła stopniowa utrata władzy. Książę Zhou stłumił bunt Trzech Strażników po śmierci króla Wu. Królowie Cheng i Kang rozszerzali terytorium poprzez kolonie i kampanie wojskowe, aż do fatalnej porażki króla Zhao na południu. W okresie środkowym miały miejsce wojny obronne i reformy biurokratyczne. Król Yi ugotował księcia Qi, co świadczyło o słabnącej władzy królewskiej. Król Li został wygnany w wyniku buntu, co doprowadziło do regencji Gonghe. Król Xuan prowadził kampanię przeciwko koczownikom z Xianyun i Huaiyi. Pasterze z plemienia Quanrong zakończyli panowanie Zachodniej dynastii Zhou, plądrując Haojing. Społeczeństwo opierało się na nazwach klanów matczynych i rodach patrylinearnych kontrolujących wioski. W okresie środkowym ziemia była traktowana jako własność rodu. Wprowadzono bóstwo Tian, odmienne od Shang Di. Pogrzeby elity były jednolite w całym królestwie, z ustandaryzowanymi naczyniami i bez ofiar na skalę Shang. W okresie środkowym nastąpiła zmiana rytuałów na rzecz większych uczt rodowych z nowymi zestawami naczyń i dzwonami. Inskrypcje wychwalały sukcesy, pomijając porażki. Pochodzenie Zhou jest niejasne ze względu na różnorodność grup z doliny Wei. Przeddynastyczne Zhou nie posiadało charakterystycznej kultury materialnej.