Koło Roku obejmuje osiem świąt sezonowych wyznaczających przesilenia, równonoce i punkty środkowe. Brytyjscy neopoganie, tacy jak Gardner i Nichols, spopularyzowali tę koncepcję w XX wieku w ośrodkach naturystycznych. Łączy ona anglosaskie dni kwartałów słonecznych z wyspiarskimi celtyckimi dniami międzykwartałowymi. Do świąt tych należą: Yule, Imbolc, Ostara, Beltane, Litha, Lughnasadh, Mabon i Samhain. Nie ma jednolitego starożytnego cyklu roku celtyckiego – to współczesne błędne przekonanie Gravesa. Wyznawcy wicca nazywają te święta sabatami związanymi z małżeństwem boga i bogini oraz śmiercią i odrodzeniem. Neodruidzi używają nazw takich jak Alban Arthan, Alban Eilir, Alban Hefin, Alban Elfed. Poganie dodają do struktury Koła dni upamiętniające bohaterów. Mity słowiańskie łączą zmiany pór roku z kosmiczną bitwą Peruna i Velesa oraz cyklem Jarilo-Morany. Współcześni poganie unikają ofiar ze zwierząt, używając zamiast tego ziarna, ziół i mleka. Poganie z półkuli południowej przesuwają daty o sześć miesięcy, dostosowując je do lokalnych pór roku. Święta obejmują wspólne spotkania na świeżym powietrzu, ofiary, uczty oraz wiecznie zielone rośliny podczas Yule. Kojarzone kolory są różne: czarny dla Samhain, czerwony dla Beltane, złoty dla Imbolc. Wczesna wicca wymieniała tylko celtyckie święta – Kelly dodała Litha, Ostara i Mabon w latach 70.