Religia scytyjska wywodziła się z tradycji irańskich, z wpływami trackimi i mezopotamskimi. Panteon tworzyła heptada siedmiu bogów odzwierciedlająca strukturę indoirańską. Tabiti panowała jako pierwotna bogini ognia, ogniska domowego i władzy królewskiej. Api uosabiała matkę ziemi i wody, rodzącą świat środkowy wraz z Papaiosem, ojcem nieba. Papaios był utożsamiany z Zeusem jako boski ojciec, syn Tabiti. Targitaos był przodkiem królów scytyjskich, zrodzonym ze związku Api i Papaiosa. Scytyjski bóg wojny Ares otrzymywał ofiary z krwi ludzkiej od jeńców w postaci posągów z mieczami. Goitosyros, łączący słońce i bydło, był potężny i utożsamiany z Apollinem, a być może z Mitrą. Artimpasa, złożona bogini płodności i suwerenności, pozostawała pod wpływem Anahity, Isztar i Bendis. Thagimasadas, królewski bóg koni znany wyłącznie Scytom, był utożsamiany z Posejdonem. Bogini o wężowych nogach, androgyniczna prababka, spłodziła Scytów wraz z Targitaosem. Boskie bliźniaki otaczały boginię płodności jako królewscy bohaterowie-wojownicy. Kosmologia dzieliła wszechświat na sfery niebiańskie, powietrzne, ziemskie i podziemne. Kapliczki budowano wyłącznie dla Aresa jako ołtarze z chrustu z mieczem jako axis mundi. Ofiary ze zwierząt duszono, gotowano i rzucano bogom, z wyjątkiem koni dla Aresa. Ofiary z ludzi dla Aresa polegały na podcinaniu gardeł i rzucaniu rąk w niebo. Religia była w większości anikoniczna, bez posągów, z wyjątkiem miecza Aresa.