Burza zmian po 1968 roku przytłacza rządy skupione na doraźnych korzyściach. Koniec zimnej wojny wyzwala nacjonalizm i uśpione konflikty. Wojna w Zatoce Perskiej sygnalizuje narastające napięcia między Północą a Południem oraz upokorzenie świata arabsko-muzułmańskiego. Zagrożenie nuklearne utrzymuje się pomimo nadziei na rozbrojenie. Sprzedaż broni hamuje rozwój krajów ubogich. Grawitacja gospodarcza przesuwa się w kierunku Pacyfiku wraz z rosnącą rolą bloku Japonii i ASEAN. Powstają trzy główne bloki: Ameryka Północna, Europa oraz Japonia i ASEAN. Afryka pozostaje zubożała i nieobecna na mapie gospodarczej. Pod koniec wieku populacja miejska osiąga 60%, a w Meksyku, Lagos i Kalkucie powstają ogromne slumsy. Rozwijające się miasta generują dzielnice nędzy w wyniku exodusu ludności wiejskiej i wysokiego wskaźnika urodzeń. Produkcja zbóż w Afryce Subsaharyjskiej rośnie o 1,6% rocznie, podczas gdy wzrost liczby ludności wynosi 5,1%. Afryka i Ameryka Łacińska borykają się z chronicznym deficytem żywności spowodowanym zaniedbaniami w rolnictwie. Liczba ludności rośnie o 1 milion co 4–5 dni, przewyższając światowe zasoby żywności. Brak efektu trickle-down wynikającego ze wzrostu gospodarczego nie zmniejsza ubóstwa w takich miejscach jak Indie. Wylesianie i efekt cieplarniany zagrażają klimatowi, bioróżnorodności i glebom. Czarnobyl i Exxon Valdez uświadamiają skalę katastrof jądrowych i naftowych. Narkotyki przynoszą zyski porównywalne z ropą naftową, szerząc nędzę i choroby. AIDS pojawia się jako nowa, śmiertelna plaga. Telewizja wpływa na wyborców i podważa wiarę w demokrację. Gospodarki rynkowe wymagają bolesnej restrukturyzacji w krajach byłego bloku komunistycznego.