Amerykańscy studenci zgłaszają większą częstotliwość monologu wewnętrznego niż studenci polscy we wszystkich podskalach STS. Studenci amerykańscy osiągają wyższe wyniki w skali ogólnej IDAS-R oraz w większości typów dialogu wewnętrznego w porównaniu ze studentami polskimi. Wyniki ogólne STS i IDAS-R wykazują korelację na poziomie 0,56 w próbie polskiej i 0,62 w próbie amerykańskiej. Większość korelacji między podskalami STS i IDAS-R mieści się w przedziale 0,24–0,62 i jest istotna statystycznie. Korelacje kanoniczne między STS a IDAS-R sięgają 0,64, wyjaśniając 41% wariancji. Pierwsza zmienna kanoniczna łączy wszystkie funkcje monologu wewnętrznego z niemal wszystkimi rodzajami dialogu wewnętrznego jako „dialogiczny monolog wewnętrzny”. Analiza czynnikowa (EFA) daje cztery czynniki wyjaśniające 79% wariancji. Czynnik 1 obejmuje adaptacyjne dialogi wewnętrzne, z wyłączeniem typów nieadaptacyjnych i konfrontacyjnych. Czynnik 2 grupuje monolog wewnętrzny dotyczący oceny społecznej, samokontroli i samokrytyki. Czynnik 3 łączy dialogi nieadaptacyjne i konfrontacyjne jako destrukcyjne. Czynnik 4 izoluje monolog wewnętrzny służący wzmocnieniu. Monolog wewnętrzny i dialogi wewnętrzne mają wspólną wariancję na poziomie 30–40%, ale pozostają odrębne. Najczęściej występuje monolog wewnętrzny dotyczący samokontroli, a najrzadziej – wzmocnienia. Najczęściej występują dialogi społeczne i spontaniczne, a najrzadziej nieadaptacyjne i konfrontacyjne. Monolog wewnętrzny zajmuje się samoregulacją, a dialogi wewnętrzne – refleksją nad tożsamością. Różnice między Stanami Zjednoczonymi a Polską mogą wynikać z wieku lub kultury.