Trójkorzeniowy ząb trzonowy dolny występuje u mniej niż 3,5% nieazjatyckich przedstawicieli gatunku Homo sapiens. Częstotliwość ta przekracza 40% wśród mieszkańców północno-wschodniej Azji i rdzennych Amerykanów. Denisowczyk z Xiahe sprzed 160 000 lat posiadał trójkorzeniowy drugi ząb trzonowy dolny. Archaiczna żuchwa z Penghu 1 z Tajwanu również wykazuje trójkorzeniowy drugi ząb trzonowy dolny. Cecha ta nie występowała u wczesnych afrykańskich H. sapiens i wczesnych azjatyckich H. sapiens. Trójkorzeniowy ząb trzonowy wywodzi się od archaicznych azjatyckich homininów sprzed ery sapiens. Współczesne azjatyckie linie rodowe uzyskały trójkorzeniowy ząb trzonowy poprzez introgresję od denisowian. Badanie bliźniąt jednojajowych wskazuje na genetyczne podłoże obustronnego występowania trójkorzeniowego zęba trzonowego. Wysoka częstotliwość występowania trójkorzeniowego zęba trzonowego łączy pochodzenie rdzennych Amerykanów z Azją. Rzadkość występowania tej cechy poza Azją można wyjaśnić wyłącznie mutacją. Selekcja może utrzymywać 3RM w populacjach o dużym obciążeniu żucia. W Nepalu 25% przypadków 3RM odpowiada obszarom o wysokim stopniu introgresji denisowskiej. Niższy odsetek 3RM w Australii/Nowej Gwinei pomimo obecności DNA denisowskiego wynika z mniej intensywnego żucia. Archaiczne cechy u współczesnych Azjatów prawdopodobnie wynikają z domieszki denisowskiej. 3RM stanowi bezpośredni dowód morfologiczny archaicznego przepływu genów do populacji azjatyckich.