Czaszka z Iwo Eleru w Nigerii, datowana na 11 700–16 300 lat temu. Morfologia czaszki znacznie różni się od morfologii współczesnych Afrykanów. Charakteryzuje się długą, niską czaszką i wyraźnym wyrostkiem nadoczodołowym. Najbardziej przypomina czaszkę z Ngaloba w Tanzanii, datowaną na 140 000 lat temu. Wspólne cechy z czaszką Jebel Irhoud z Maroka, datowaną na 280–350 000 lat. Podobna do czaszki Qafzeh-Skhul z Lewantu, datowanej na 90–130 000 lat. Ewolucja Afryki nie przebiegała liniowo, ale obejmowała krzyżowanie się populacji archaicznych i współczesnych aż do niedawna. Genetyka potwierdza domieszkę archaiczną u Afrykanów, podobnie jak u Eurazjatów w przypadku neandertalczyków. Iwo Eleru stanowi przykład hybrydyzacji archaiczno-współczesnej w Afryce. Wcześni współcześni Afrykanie migrowali na zewnątrz, ale zostali zablokowani przed dotarciem do Europy przez neandertalczyków. Grupy archaiczne przetrwały i krzyżowały się z współczesnymi potomkami w Afryce. Paleoproteomika może ujawnić głębszą hybrydyzację z australopitekami.