Indoaryjczycy wywodzili się z kultur Sintashta i Andronowo i przybyli do północno-zachodnich Indii około 1500 r. p.n.e. Społeczeństwo wedyjskie początkowo prowadziło koczowniczy i plemienny tryb życia w Pendżabie, przechodząc następnie do rolnictwa z wykorzystaniem narzędzi żelaznych. Aryjczycy walczyli z Dasami i Dasyami, opisywanymi jako ludy niepraktykujące ofiar i posługujące się nieokrzesaną mową. Grupy przedaryjskie stały się najniższą warną, składającą się z niewolników, robotników i rzemieślników. Wczesna epoka wedyjska nie miała ścisłego podziału na kasty, ale później rozwinęła się hierarchia braminów, kszatrijów, wajszjów i szudrów. Królestwo Kuru skodyfikowało rytuały wedyjskie i utworzyło pierwsze państwo wedyjskie. Dominujący pogląd na migrację indoaryjską – pochodzenie autochtoniczne odrzucone w środowisku akademickim. Dasowie byli prawdopodobnie wcześniejszymi plemionami indoaryjskimi lub irańskimi. Bitwa dziesięciu królów zjednoczyła Bharatów i Purusów w plemię Kuru. Społeczeństwo było patriarchalne, oparte na linii męskiej, z wczesną mobilnością społeczną. Późniejsza epoka wedyjska ustaliła role warnowe, w których szudrowie służyli wyższym grupom. Kluczowe znaczenie dla przywódców wedyjskich miały konie, importowane spoza Hindukuszu. Żelazo umożliwiło wycinanie lasów i ekspansję na wschód, w kierunku Gangesu. Kultura indoaryjska nie-wedyjska zdominowała środkową część Gangesu jako Wielka Magadha. Ruchy sramaniczne, takie jak buddyzm, podważały ortodoksję wedyjską. Powiązania archeologiczne: PGW, BRW, OCP, groby Gandhary z fazami wedyjskimi. Teksty wedyjskie skomponowane ustnie przez użytkowników języka indoaryjskiego ok. 1500–500 p.n.e. Służba przedaryjska na najniższym szczeblu hierarchii społecznej.