Fibula z Psenafy, pochodząca z Maikopu w Adygei i datowana na III–II w. p.n.e., zawiera figurki zwierząt, wkładkę z chalcedonu, półksiężyce oraz dyski słoneczne. Wykorzystano w niej techniki filigranu i granulacji charakterystyczne dla szkoły kolchijskiej. Wykazuje podobieństwa do fibul z południowego i północnego Kaukazu. Widoczne są na niej ślady celowego uszkodzenia rytualnego. Kobieta w wieku poniżej 30 lat pochowana w Tenginie, pochodząca z górnych warstw meotyjskich, została złożona wraz z wojownikami przypominającymi jeźdźców konnych. Jej suknia miała złote hafty na ramionach i na brzegu. Głowa była zakryta chustą spiętą dużymi zawieszkami w kształcie broszki. Na piersi znajdowały się karneolowe klejnoty przedstawiające Apolla i Erosa. Broszka z Nogaichik na Krymie z okresu od I w. p.n.e. do I w. n.e. wykorzystuje złoto, granaty i zieloną pastę szklaną. Fibula pontyjsko-sarmacka z drugiej połowy II w. p.n.e. z Kubania zawiera granulowany dysk, łańcuszki oraz płytki w kształcie serca. Paralele z nekropolii Tenginskaya potwierdzają rzadki typ charakterystyczny wyłącznie dla tego regionu. Złota broszka w kształcie dysku z II–I w. p.n.e. posiada wypukłości, filigranowe zawijasy, łańcuszki typu trichinopoly oraz dyskowe zwieńczenia. Grecka broszka w kształcie kwiatu z V–III w. p.n.e. posiada filigranowe płatki, kopułę oraz dyskowate zawieszki. Broszka z Novo-Vochepshiy z aulu na Północnym Kaukazie odpowiada wzorom regionalnej elity.