Małżeństwa między krewnymi, powszechne w wielu społeczeństwach, zwiększają częstość występowania recesywnych zaburzeń u noworodków. Propozycje mające na celu zniechęcenie do nich naruszają zasady etyki poradnictwa genetycznego. Zwyczaj ten ma ogromną wartość społeczną. Zakazy okazują się nieskuteczne. Praktyka ta ułatwia ukierunkowane poradnictwo genetyczne. Należy identyfikować rodziny z grupy wysokiego ryzyka w celu przeprowadzenia badań nosicielstwa. Brytyjscy Pakistańczycy borykają się z wysoką częstością talasemii wynikającą z małżeństw między kuzynami. Chów wsobny podwaja ryzyko wad wrodzonych w badanych grupach. Dane prenatalne wskazują na podwyższoną częstość beta-talasemii w Pakistanie. Struktura populacji Omanu wskazuje na wysoki stopień pokrewieństwa. Pary z Bejrutu są świadome ryzyka genetycznego, ale mimo to decydują się na takie małżeństwa. Programy kontroli społecznej odnoszą sukcesy dzięki doradztwu. Badania przesiewowe w kierunku talasemii zmniejszają liczbę urodzeń dzieci dotkniętych tą chorobą w perspektywie długoterminowej. Koszty chowu wsobnego obejmują zmiany na poziomie DNA. Obciążenie genami recesywnymi jest wyższe u potomstwa pochodzącego z małżeństw wsobnych. Grupy etniczne, takie jak Pakistańczycy, potrzebują konkretnych wytycznych. Dane z Norwegii wskazują na związek między pokrewieństwem rodziców a wadami wrodzonymi. Brytyjscy muzułmanie pochodzenia pakistańskiego doświadczają wpływu talasemii na rodziny.