Dwie kobiety z Libii sprzed 7000 lat dostarczyły pierwsze starożytne genomy z Sahary. Ich pochodzenie nie wykazuje żadnego związku z Afrykanami z regionu subsaharyjskiego. Pomimo migracji zwierząt nie doszło do przepływu genów przez zieloną Saharę. Genomy wykazują znikomo niską zawartość DNA neandertalczyków, dziesięciokrotnie mniejszą niż u osób spoza Afryki. DNA mitochondrialne wskazuje na wymarłą populację afrykańską, będącą przodkami wczesnych migrantów europejskich. Różni się zarówno od Afrykanów z regionu subsaharyjskiego, jak i współczesnych osób spoza Afryki. Stanowisko archeologiczne wskazuje na najstarsze afrykańskie tradycje mleczarskie, o czym świadczą naczynia ceramiczne z pozostałościami tłuszczu mlecznego oraz wczesna domestykacja dzikich zbóż. Ceramika przypomina style północnoafrykańskie, co wskazuje na kontakty kulturowe bez wymiany genetycznej. Technologie hodowli zwierząt zostały przyjęte bez napływu ludności. Zielona Sahara była korytarzem dla idei i technologii, a nie dla ludzi. Potrzebne są dalsze próbki ze względu na ograniczoną liczbę dwóch genomów oraz zagrożenia regionalne.