Mózgi naczelnych wyróżniają się spośród innych ssaków ze względu na zmiany kształtu kory czołowej. Najwyższe tempo ewolucyjne zmian kształtu mózgu występuje u Homo sapiens i neandertalczyków. Małpy z rodziny Catarrhini ewoluowały szybciej niż inne ssaki. Ewolucja mózgu naczelnych charakteryzuje się powiększaniem kory czołowej już u wczesnych naczelnych. Antropoidy wykazują szybką ekspansję w tylnej korze ciemieniowej równolegle do kory przedczołowej. Rodzaj Homo charakteryzuje się dodatkowo rozszerzeniem środkowej części płata skroniowego oraz tylno-dolnej części płata ciemieniowego. Szybko rozwijające się obszary u antropoidów tworzą sieć odpowiedzialną za teorię umysłu i wyższe funkcje poznawcze. Powiększenie kory przedczołowej charakteryzuje ewolucję mózgu wszystkich naczelnych. Strefy szybkiego rozwoju u antropoidów zajmują 36% endokastu w porównaniu z 19% u innych ssaków. Strefy szybkiego rozwoju u Homo zajmują 41% endokastu. Rozwój dmPFC wspomaga zarządzanie emocjami i rozumienie innych u naczelnych. Rozwój PPC wiąże się z podejmowaniem decyzji i poznaniem społecznym u wszystkich naczelnych. Obszary związane z DMN przeszły specjalną selekcję w ewolucji antropoidów. Teoria umysłu pojawia się u katarów i umacnia się u hominoidów. Ludzka DMN rozszerza się w wyjątkowy sposób, obejmując IFG, zakręty kątowe i MTL. Kora przedczołowa naczelnych posiada warstwę ziarnistą i gęste neurony, których brakuje u innych ssaków. Antropoidy mają niezwykle wysoką liczbę neuronów korowych i więcej obszarów. Złożona społeczność i inteligencja makiaweliczna sprzyjały ekspansji DMN. Ludzki mózg wykazuje najsilniejszą współzmienność między obszarami korowymi w porównaniu z innymi naczelnymi. Połączenia między dmPFC a PPC rozwijają się najsilniej u ludzi.