W badaniu zidentyfikowano 57 homologicznych typów komórek w środkowym zakręcie skroniowym u ludzi, szympansów, goryli, makaków i marmozet. Wzorce ekspresji ortologów są w większości zachowane u wszystkich naczelnych. 24% genów (3 383/14 131) wykazuje znaczne różnice w ekspresji między ludźmi a naczelnymi innymi niż ludzie. Geny dywergencyjne są wzbogacone o elementy związane z budową i funkcjonowaniem synaps oraz komórkami glejowymi. Prawie połowa dywergencyjnej ekspresji ogranicza się do typów komórek glejowych. 139 genów wykazuje zachowaną koekspresję u zwierząt innych niż ludzie, ale silnie dywergencyjną u ludzi. Te 139 genów ewoluuje pod wpływem złagodzonych ograniczeń selekcyjnych. Przykłady obejmują NHEJ1 (naprawa DNA, selekcja pozytywna u ludzi), GTF2H2 (czynnik transkrypcyjny), C2 (odpowiedź immunologiczna, mikrogleje), BBS5 (zwiększona ekspresja w ludzkich neuronach pobudzających i mikroglejach). Geny rozbieżne związane z niepełnosprawnością intelektualną, małogłowiem, padaczką, autyzmem. Geny o rozbieżnościach specyficznych dla człowieka są młodsze, krótsze, mają wyższą zawartość GC i są bardziej specyficzne dla danego typu komórek. Geny specyficzne dla człowieka wykazują wyższą tolerancję na inaktywację (wyższe wyniki LOEUF). Rozbieżność ekspresji często występuje w jednej klasie komórek w komórkach GABA-ergicznych, glutaminianergicznych i nie-neuronalnych. Zachowanie współekspresji spada specyficznie w linii ludzkiej dla tych genów. Geny zróżnicowane powiązane z eQTL specyficznymi dla kory mózgowej. Sieci zbiorcze i jednokomórkowe potwierdzają specyficzne dla człowieka przeprogramowanie. Zachowana współekspresja obejmuje większość genów u metazoów.