Model symuluje 20 cykli NAHP w ciągu ostatnich 800 tys. lat, zgodnych z datami ustalonymi na podstawie danych zastępczych. Minima precesji wyznaczają rytm wszystkich cykli NAHP poprzez nasilenie monsunu zachodnioafrykańskiego. Pokrywy lodowe ograniczają amplitudę cykli NAHP podczas 17 minim precesji, powodując pominięcia w cyklu. Ekscentryczność pośrednio wpływa na cykle NAHP poprzez regulację zasięgu pokrywy lodowej. Stężenia CO₂ nie mają wpływu na czas występowania ani amplitudę cykli NAHP. Zmiana albedo pokrywy lodowej ochładza atmosferę, osłabiając monsun i strumienie prądów powietrznych. Podczas NAHP roślinność rozprzestrzenia się do 18°N, tworząc lasy i łąki. Największy wzrost opadów, sięgający 763 mm/rok, odnotowuje się w zachodniej Saharze. Północno-wschodnia Sahara i Arabia wykazują słabszą reakcję w modelu niż dane proxy. Nachylenie osi Ziemi wpływa na NAHP w sposób wtórny w stosunku do precesji i ekscentryczności. Zlodowacenie w wysokich szerokościach geograficznych kontroluje wilgotność Sahary w niskich szerokościach geograficznych. NAHP umożliwiają rozprzestrzenianie się roślin, zwierząt i ludzi poza Afrykę. Ulepszenia modelu wynikające z paleo-kondycjonowania lepiej symulują zazielenienie holocenu. Symulacje typu „snapshot” są weryfikowane w oparciu o proxy pyłu, wosku i sapropelu. Pokrywy lodowe zmniejszają południkowy gradient temperatury, hamując konwekcję.