Skamieniałości odkryte w Sangiran na Jawie od 1936 roku przez von Koenigswalda. Znaleziono ponad 100 skamieniałości homininów, głównie z formacji Bapang sprzed 800–200 tys. lat. Skupiono się na skamieniałościach o smukłej budowie, pochodzących z warstwy Grenzbank sprzed mniej niż 800 tys. lat. Sangiran 17 to najbardziej kompletna czaszka o długim, niskim sklepieniu i pochyłym czole. Gruby, prosty grzebień nadoczodołowy, szczególnie w bokach. Wyraźne zwężenie zaoczodołowe i wysokie linie skroniowe. Największa szerokość w okolicy grzebieni nadusznych. Kości czaszki grubsze niż u Homo sapiens, zwłaszcza ciemieniowe i podstawy czaszki. Wyraźny wyrostek potyliczny dla mięśni szyi. Silny prognatyzm twarzy z głębokimi, okrągłymi oczodołami. Masywna, głęboka kość jarzmowa łącząca się bezpośrednio z rzędem zębów. Potężne przyczepy mięśni żucia przystosowane do twardego pokarmu. Zęby górne zaskakująco małe, z minimalnym zużyciem, w przeciwieństwie do tego, czego można by oczekiwać u łowców-zbieraczy. Żuchwa jest mocna, ale zęby są małe. Większość znalezisk datowana jest na 800–500 tys. lat temu i przypisywana jest Homo erectus. Najnowsze datowanie metodą uranowo-ołowiową z 2020 r. potwierdza, że znalezisko z Grenzbank pochodzi z okresu 900–800 tys. lat temu. Złożona stratygrafia utrudnia precyzyjne datowanie. Wiele skamieniałości zostało znalezionych przez lokalnych rolników w niejasnym kontekście. Potwierdza to późne przetrwanie Homo erectus w Azji Południowo-Wschodniej.