Starożytne ości rybne dostarczają 15–46% endogennego DNA do sekwencjonowania całego genomu. Dorsz z Haithabu z epoki Wikingów wykazuje zgodność z dorszem z północno-wschodniej Arktyki (NEA) na podstawie SNP i inwersji w całym genomie. Na podstawie genotypów inwersji dorsz z Haithabu wykazuje >99% prawdopodobieństwa pochodzenia z regionu NEA. Dorsz z regionu NEA posiada utrwalone allele inwersyjne na czterech chromosomach, co odróżnia go od innych populacji. Średniowieczny dorsz z Orkadów wykazuje zgodność z lokalną populacją z Morza Północnego. Dorsz z Bjørkum w zachodniej Norwegii pasuje do NEA. Dorsz z Oslo i Szlezwiku wykazuje mieszane pochodzenie z NEA i lokalne. Handel dostarczał suszonego dorsza z tarlisk na Lofotach do miejskich ośrodków nad Bałtykiem w latach 800–1066 n.e. Dane izotopowe potwierdziły pochodzenie spoza regionu, co zostało teraz zweryfikowane genetycznie. Inwersje chromosomowe stabilne przez 1200 lat wskazują na zrównoważony polimorfizm. Ości ryb zachowują DNA lepiej niż oczekiwano, pomimo porowatości. Analizy genomowe wykluczają lokalne źródła bałtyckie lub z Kattegatu dla dorsza z Haithabu. Dorsz z NEA migruje z Morza Barentsa do Lofotów w celu tarła. Transport na duże odległości poprzedza zapisy historyczne o wieki. Metoda genomowa rozstrzyga archeologiczną debatę na temat wczesnego eksportu dorsza.