Czaszka australijskiego Aborygena wykazuje opadające łuki brwiowe i łuki oczodołowe, podobnie jak u neandertalczyków. Pojemność czaszki przedstawionej czaszki aborygeńskiej jest mniejsza niż u neandertalczyków. Tasmańczykom brakowało narzędzi do rozpalania ognia, bumerangów, narzędzi rybackich, do szycia oraz do ścinania drzew. Dwie odrębne rasy aborygeńskie współistniały w Australii przez 50 000 lat bez mieszania się. Aborygeni z wybrzeża byli bardziej prymitywni niż ci z głębi lądu, przypominający rasę kaukaską. Aborigini z głębi lądu jako dzieci mieli blond włosy i byli zdolni do krzyżowania się z ludnością kaukaską. Tasmańczycy reprezentują izolowaną pierwszą falę migrantów sprzed 130 000 lat. Aborygeni z kontynentu mają 11% niedawnego pochodzenia indyjskiego wynikającego z mieszania się w ramach drugiej fali. Tasmańczycy wykazywali problemy z płodnością przy krzyżowaniu się z Europejczykami. Dravidowie są genetycznie bliscy Australoidom i Negrytom. Migracja ludzka przebiegała południową trasą, która wcześnie dotarła do Australii i była odizolowana. Neandertalczycy mieli ograniczoną zdolność do krzyżowania się z ludźmi, jak podejrzewano w przypadku ludów prymitywnych. Prymitywność Aborygenów wykracza poza wyjaśnienia kulturowe, biorąc pod uwagę utratę technologii, takich jak rybołówstwo. Wyróżniające się rasy spełniają definicję gatunku pomimo geograficznego nakładania się. BBC planowało zniszczyć prymitywną relikwię czaszki z Tasmanii.