Skamieniałości z Ngandong to czaszka i piszczel Homo erectus pochodzące z Jawy. Skamieniałości datowane są na 117–108 tysięcy lat wstecz na podstawie modelowania bayesowskiego 52 dat radiometrycznych. Taras Ngandong powstał 140–92 tysiące lat temu. Skamieniałości inne niż ludzkie na tym stanowisku mają wiek 109–106 tysięcy lat według serii uranowej oraz 117–108 tysięcy lat według US-ESR. Czaszki są większe i bardziej rozwinięte niż u Homo erectus z Sangiran lub Trinil. Homo erectus zamieszkiwał Jawę przez ponad 1,5 miliona lat. Najpóźniejszy znany Homo erectus w Azji Południowo-Wschodniej. Datowanie rozwiązuje wcześniejsze niespójności chronologiczne. Skamieniałości zachowały się dzięki osadom powodziowym. Potwierdza pozycję biostratygraficzną w sekwencji homininów Azji Południowo-Wschodniej. Obala twierdzenia, że skamieniałości są zbyt młode, by należeć do Homo erectus. Zastosowano datowanie metodą serii uranowej, luminescencyjną oraz Ar-Ar na osadach. Sekwencja tarasów rzeki Solo ma 316–31 tysięcy lat. Tektonika regionalna spowodowała przesunięcie rzeki 500 tysięcy lat temu.