Podsumowanie: • Rachunek różniczkowy definiuje się jako systematyczną teorię różniczkowania, całkowania i łączącego je twierdzenia fundamentalnego, która przed XVII wiekiem nie istniała nigdzie poza Europą. • Indie nie wynalazły rachunku różniczkowego, ponieważ żadna indyjska tradycja nie stworzyła ogólnych, algorytmicznych metod różniczkowania i całkowania szerokich klas krzywych. • Matematyka przed XVII wiekiem w Indiach, świecie islamskim i Grecji zawierała pojedyncze sztuczki dotyczące nieskończoności i wyniki dotyczące przypadków szczególnych, a nie ujednoliconą rachunkę różniczkową. • Kluczowym błędem historycznym stojącym za twierdzeniem, że „Indie wynalazły rachunkę różniczkową”, jest mylenie konkretnych metod rozwiązywania problemów z ogólną teorią, która ma zastosowanie do wszystkich problemów. • Artykuł Leibniza z 1684 roku jest przedstawiany jako pierwsze publiczne ogłoszenie prawdziwie systematycznej rachunku różniczkowego z ogólnymi regułami, takimi jak reguły iloczynu i ilorazu. • Późniejsze publikacje Leibniza (z 1686 r. na temat całkowania i z 1693 r. na temat twierdzenia fundamentalnego) są opisywane jako dopełnienie systematycznych ram rachunku różniczkowego. • Newton i Leibniz są uznawani (przez Katza) za wynalazców, ponieważ ujednolicili idee pochodnych i całek i połączyli je w potężne ogólne narzędzie. • Twierdzenie, że europejski rachunek różniczkowy wywodzi się z metod indyjskich przekazanych przez jezuitów, jest odrzucane jako niepoparte dowodami historycznymi. • Cytowany jest Plofker, który twierdzi, że nie są znane żadne łacińskie tłumaczenia lub streszczenia tekstów z Kerali z XVI–XVII wieku, a żaden z europejskich innowatorów nie przypisuje zasług indyjskim źródłom. • Cytowany jest również Plofker, który twierdzi, że wczesne europejskie techniki infinitesimalne przypominają raczej hellenistyczne poprzedniki niż metody indyjskie. • Cytowany jest Bressoud, który twierdzi, że indyjskie prace nad szeregami nie były znane poza Indiami (a nawet poza Keralą) aż do XIX wieku. • Katz twierdzi, że matematyka nieeuropejska nie miała znaczącego wpływu na rozwój europejski, a świadomość tego faktu oszczędziłaby Europejczykom wieki powielanych wysiłków. • Baldini twierdzi, że scenariusz przekazania wiedzy przez jezuitów jest nieprawdopodobny, ponieważ jezuici skupiali się głównie na matematyce chińskiej, a dostęp do „zastrzeżonych” tekstów hinduskich przez rywali religijnych byłby mało prawdopodobny.