Niniejsze badanie identyfikuje i opisuje 38 gałęzi haplotypów STR haplogrupy R1a, które obecnie istnieją w Europie lub które migrowały z Europy do obszarów na wschodzie, południu i południowym wschodzie między 6000 a 4500 lat temu (lata pb). Badanie opiera się na 2471 haplotypach, które zostały przetestowane pod kątem 67 lub 111 markerów; zasadniczo tworzy ono zunifikowany, solidny system, który łączy dziesiątki SNP-ów R1a i tysiące STR-ów oraz przypisuje haplotypy do gałęzi, z których niektóre nie mają jeszcze przypisanych SNP. Zmontowany system składa się z podstawowych (wydedukowanych przodków) haplotypów, po jednym dla każdej gałęzi STR i dla każdego podkladu z przypisanym SNP, każdy z charakterystycznym (przodkowym) zestawem alleli, uporządkowanych w przestrzeni chronologicznej od ~9000 lat pb do 1300 lat pb. Odkryliśmy, że najstarsze podklady R1a (R1a1-M198− i R1a1a-M198+/M417−), których nosiciele żyją obecnie w Europie (obecne haplotypy są rozproszone między Anglią a Bałkanami), pojawiły się w Europie co najmniej 7300 lat temu, a prawdopodobnie 9000 lat temu. Trzy główne podklady R1a, L664 (gałąź północno-zachodnia), Z93 (gałąź południowo-wschodnia) i Z283 (gałąź euroazjatycka), oddzieliły się od wspólnego europejskiego przodka mniej więcej w tym samym czasie, około 7000-6000 lat temu. L664 najwyraźniej pozostał w północno-zachodniej Europie; jego linia ponownie się odrodziła i rozpoczęła ekspansję około 4575 lat temu. Podklad Z93 zaczął się rozwijać podczas migracji Aryjczyków, podczas ich podróży do Indii i na Bliski Wschód w III-II tysiącleciu p.n.e. Podklad Z283 podzielił się około 5500 lat p.n.e. na trzy odgałęzienia. Jeden z nich, Z280 (odgałęzienie środkowo-eurazjatyckie), przesunął się na wschód, na Nizinę Rosyjską w latach 4800-4600 lat p.n.e., gdzie utworzył co najmniej 16 odgałęzień, a także w trakcie późniejszego zaludnienia Europy na zachód w I tysiącleciu p.n.e. – I tysiącleciu n.e. Niektóre ze starszych gałęzi, jak gałąź Niziny Rosyjskiej, w dużej mierze pozostały w obecnym regionie Rosji, Ukrainy, Białorusi, Polski i krajów bałtyckich i zostały opisane przez wczesnych historyków jako Scytowie, Antowie, Wenedowie i wiele różnych plemion prasłowiańskich (choć wiele z nich należało do haplogrup innych niż R1a, głównie I1 i I2). Te gałęzie R1a, które są „starsze” niż 3000 lat, takie jak gałąź Niziny Rosyjskiej (4600 lat p.n.e.), gałąź Zachodnioeuroazjatycka (4300 lat p.n.e.) i gałąź Bałtokarpacka (4300 lat p.n.e.), nie przeniosły się masowo do Europy, lecz pozostały na Nizinie Rosyjskiej. W połowie I tysiąclecia n.e., w czasie upadku Cesarstwa Rzymskiego, miały miejsce liczne migracje R1a na wschód i zachód; migracje te stopniowo ukształtowały obecny krajobraz R1a w Europie. Wszystkie 38 gałęzi i ich datowanie wymieniono w dodatku do niniejszego artykułu; aktualne mapy rozmieszczenia zamieszczono w treści artykułu.