Spośród 713 809 członków kohorty (mediana wieku na początku okresu obserwacji 16,1 [IQR, 15,9-16,4] lat; 50,4% stanowili mężczyźni), 47 433 osoby otrzymały diagnozę zaburzeń psychicznych do dziewiątej klasy. Spośród pozostałych 666 376 członków kohorty, 167 227 osób (25,1%) otrzymało diagnozę zaburzeń psychicznych w trakcie okresu obserwacji (7,3 miliona osobolat). Stwierdzono zależność dawka-odpowiedź, bez istotnego wzrostu późniejszego ryzyka u 1 zdiagnozowanego kolegi z klasy (HR, 1,01; 95% CI, 1,00-1,02), ale wzrost o 5% u więcej niż 1 zdiagnozowanego kolegi z klasy (HR, 1,05; 95% CI, 1,04-1,06). Ryzyko nie było proporcjonalne w czasie, ale było najwyższe w pierwszym roku obserwacji, wykazując 9% wzrost w przypadku jednego zdiagnozowanego kolegi z klasy (HR 1,09; 95% CI 1,04-1,14) oraz 18% wzrost w przypadku więcej niż jednego zdiagnozowanego kolegi z klasy (HR 1,18; 95% CI 1,13-1,24). Spośród badanych zaburzeń psychicznych, największe ryzyko dotyczyło zaburzeń nastroju, lęku i odżywiania. Zwiększone ryzyko zaobserwowano po uwzględnieniu szeregu czynników zakłócających na poziomie rodziców, szkoły i regionu.