Wzrost udziału imigrantów spoza Zachodu o 1 punkt procentowy obniża prawdopodobieństwo adopcji robotów o 12%. Efekt jest silniejszy dla imigrantów młodych, o niskich kwalifikacjach i pracujących w zawodach rutynowych. Imigranci częściej pracują w zawodach rutynowych (np. produkcja, operatorzy maszyn), które są łatwiejsze do zautomatyzowania. Zwiększona podaż takiej siły roboczej obniża presję na inwestowanie w automatyzację. Efekt dotyczy zarówno pierwszej adopcji robotów, jak i decyzji o skalowaniu robotyzacji (margines intensywny). Nie zaobserwowano podobnego wpływu na ogólne inwestycje kapitałowe ani import maszyn nie-automatyzujących (efekt specyficzny dla robotów). Wyniki pozostają istotne po kontroli dla wielu zmiennych (sprzedaż, wielkość firmy, cechy pracowników). Potwierdzono je także w danych alternatywnych (np. survey VITA 2018+, dane zawodów związanych z robotyką). Imigracja zwiększa podaż taniej, rutynowej siły roboczej → obniżka płac w tym segmencie → mniejsza opłacalność inwestycji w roboty, które są kosztowne i zastępują te same zadania. W kontekście starzejących się społeczeństw i deficytów na rynku pracy, wyniki sugerują, że imigracja może opóźniać automatyzację. Model teoretyczny przedstawiony w dodatku zakłada, że roboty i pracownicy rutynowi są substytutami, co znajduje potwierdzenie empiryczne.