Badanie analizuje rozmieszczenie i pokrycie genetyczne alleli pochodzenia archaicznego (głównie neandertalskiego i denisowiańskiego) u współczesnych ludzi, bazując na danych populacyjnych i symulacjach. Potwierdzono, że archaiczne warianty dobrze odwzorowują strukturę populacyjną (np. Azjaci Wschodni, Południowi, Europejczycy), a ich rozkład nie jest losowy. Najwięcej wspólnych alleli archaicznych występuje między populacjami, jednak Południowi Azjaci wyróżniają się największą liczbą unikalnych wariantów denisowiańskich, często o niskich częstotliwościach, co może wynikać z domieszki od odrębnych populacji Denisowian. Statystyczny Azjata Wschodni ma więcej neandertalskich alleli niż Europejczyk. Azjaci Wschodni mają bardziej jednorodne i częste allele, podczas gdy u Europejczyków zachowało się więcej unikalnych wariantów. Symulacje wykazały, że najlepiej dane empiryczne odwzorowuje model dwóch impulsów domieszki neandertalskiej u Azjatów Wschodnich (3% i 0,5%), co lepiej tłumaczy obserwowaną zmienność niż model pojedynczej domieszki. Papuasi, mając najwyższy udział Denisowian, wykazują minimalne dzielenie wariantów denisowiańskich z innymi populacjami, co potwierdza tezę o wielokrotnych, niezależnych wydarzeniach domieszki z różnymi grupami Denisowian. Badanie podkreśla złożoność historii populacyjnych oraz znaczenie analizy częstości i rozkładu alleli archaicznych w zrozumieniu ewolucji współczesnych ludzi.