Analiza 356 genomów starożytnych łowców-zbieraczy ujawnia trzy skupiska sprzed ostatniego wielkiego zlodowacenia (LGM): sprzed 40 tys. lat, Věstonice oraz nowe skupisko Fournol. Skupisko Fournol z zachodniego okresu gravetyjskiego odpowiada pochodzeniu z okresu oryniackiego Goyet Q116-1. Klaster Věstonice w środkowo-południowym Gravettianie łączy linie związane z Sunghir i Goyet. Gravettian z Goyet stanowi pośrednią formę między Fournol a Věstonice. Osoby z kultury solutreńskiej są genetycznie ciągłe z Fournol przez LGM. W Europie Południowej widać zmianę genetyczną, gdy epigravettian z Villabruna zastępuje gravettian z Věstonice w okolicach LGM. Klaster Villabruna rozprzestrzenia się z północno-wschodnich Włoch po całej Europie po LGM. Osoby z epigravettianu tworzą strukturę filogeograficzną, w której Pradis 1 jest najbardziej podstawowy. Sycylijski epigravettian miał niewielką efektywną wielkość populacji wynoszącą 70 z ekstremalnym ROH. Genomy magdalenianu mieszają Fournol (większość) i Villabruna (19–43%). El Mirón ma najwyższy udział Villabruna, wynoszący 43%. Klaster Oberkassel (WHG) łączy 75% Villabruna i 25% GoyetQ2. Klaster Sidelkino (EHG) łączy Villabruna/Oberkassel i ANE około 15–13 tys. lat temu. W środkowo-zachodniej Europie występował czysty Oberkassel aż do domieszki Sidelkino sprzed 8 tys. lat. Grupy wschodnie, takie jak Baltic HG i SHG, mieszają Oberkassel-Sidelkino sprzed 8 tys. lat. Zachodni i wschodni łowcy-zbieracze różnią się znacznie pod względem koloru skóry, oczu oraz wariantów laktazy. Nie stwierdzono spadku udziału neandertalskiego pochodzenia w genomie Europejczyków. Zlatý kůň reprezentuje najbardziej zróżnicowaną linię nieafrykańską.