W jaskini odkryto 42 pochówki z okresu od paleolitu do neolitu. Pochówek książęcy datowany na 26 300 r. p.n.e. zawiera szczątki 15-latka zabitego przez niedźwiedzia, pochowanego na czerwonej ochrze z nakryciem głowy z muszli, wisiorami z mamuta, zdobionymi pałkami oraz ostrzem krzemiennym. Wczesne groby charakteryzują się czaszkami długogłowymi, pozycją płodową na lewym boku oraz skromnym wyposażeniem grobowym dorosłych, takim jak kościane groty, siekiery z zielonego kamienia oraz muszle z otworami. Nekropolia epigravettska zawiera 12 pochówków pierwotnych w pozycji leżącej na plecach, z wyposażeniem grobowym oraz śladami celowej manipulacji kościami przodków po pochówku. Kamyki „Biscottini” służyły do nakładania ochry na ciała, a następnie były łamane, a ich fragmenty przechowywane jako łączniki z zmarłymi. Groby neolityczne charakteryzują się skrzyniami grobowymi, pozycjami skulonymi, artretyzmem spowodowanym pracą fizyczną oraz próchnicą wynikającą z diety zbożowej. W pochówkach dzieci często brakuje przedmiotów, widać ślady przemocy, takie jak złamania czaszki i żuchwy. Grób nastoletniego mężczyzny nie zawiera przedmiotów, jest zorientowany w kierunku NNE-SSW, a ręce wykazują patologie. Grób dorosłego mężczyzny zawiera kołek z kości oraz zmiażdżoną czaszkę spowodowaną zawaleniem się pokrywy. W niektórych grobach dorosły leży obok dziecka, a w grobie znajdują się kamyki pokryte ochrą oraz muszle. Brak DNA u Księcia nie pozwala potwierdzić płci – możliwe, że jest to pierwszy mężczyzna z nakryciem głowy w stylu kobiecym, wykonanym z ochry i muszli. Stanowisko obejmuje okres od kultury gravettskiej do rzymskiej, przy czym w późniejszych pochówkach dominuje neolityczna kultura ceramiki kwadratowogardzielowej.