Metodę tę zastosowano po raz pierwszy w 1956 roku na eutroficznym jeziorze Kortowskim, wykorzystując drewnianą rurę syfonową. Rura odprowadzała bogatą w składniki odżywcze wodę z hipolimnionu do rzeki Kortówki z prędkością 180 litrów na sekundę. Początkowe wyniki były skromne ze względu na jakość wody dopływającej oraz głębokość rury. Po latach poprawiła się przejrzystość wody, zmniejszył się deficyt tlenu, a zakwity glonów uległy ograniczeniu. W latach 1974–1975 zainstalowano rurę z włókna szklanego sięgającą głębokości 17,2 m o wydajności 250 litrów na sekundę. Nowa rura działa dziś bez zarzutu bez zużycia energii. Metodę tę zastosowano na jeziorach Hecht, Piburger, Reither i innych na całym świecie. W Polsce zastosowano ją na jeziorze Rudnicki Wielkie, gdzie zainstalowano trzy rury o łącznej wydajności 90 litrów na sekundę. Niski koszt dzięki pasywnemu syfonowaniu. Wada: zanieczyszczona woda przedostaje się do rzeki odpływowej. Niewłaściwa dla jezior bez odpływu. Silny przepływ może obniżyć termoklinę i pogorszyć niedobór tlenu. Hydrobiolodzy zalecają ją ze względu na prostotę i oszczędności, tam gdzie to możliwe. Urządzenie nazwane rurą Olszewskiego.