Od 2008 roku produkcja energii wiatrowej wzrosła piętnastokrotnie, przy nakładach inwestycyjnych wynoszących 300 mld koron. Operatorzy odpowiadający za 80% analizowanej produkcji energii wiatrowej w latach 2017–2023 odnotowywali straty w każdym roku. Obroty wzrosły trzykrotnie, ale straty również rosły, osiągając 4,6 mld koron w samym tylko 2023 roku. Średnia marża po odliczeniu kosztów finansowych wyniosła -35%. Bez gwarancji pochodzenia energii straty z tytułu dotacji wyniosłyby -54% marży i 5,9 mld koron w 2023 r. Ponad połowa turbin wiatrowych w firmach przynosiła straty we wszystkich latach z wyjątkiem 2018–2019. Straty nie są związane z wiekiem turbin, ponieważ starsze elektrownie wykazują rosnące koszty utrzymania. Inwestycje i straty skoncentrowały się w regionie Norrland, gdzie zlokalizowane są dwie trzecie obiektów, a średnia marża wynosi -65%. Norrland charakteryzuje się najniższym popytem i cenami, ale jest najłatwiejszy do realizacji projektów politycznych ze względu na dostępność przestrzeni i mniejszy sprzeciw. Ekspansja energetyki wiatrowej powoduje kanibalizację cen, a ujemne ceny podczas silnych wiatrów szkodzą wszystkim operatorom elektrowni wiatrowych. Dotacje polityczne, takie jak malejące elcertifikat, napędzały szybką rozbudowę opartą na optymistycznych założeniach. Deweloperzy projektów, tacy jak OX2, osiągnęli ogromne zyski przy 90% ROE, podczas gdy operatorzy ponosili straty. Długie terminy realizacji zamieniają początkowe możliwości w straty w obliczu nadpodaży. Producenci turbin, tacy jak Vestas, borykają się ze spadkiem rentowności sprzedaży z powodu problemów gwarancyjnych dotyczących wyższych turbin. Nie ma dowodów na to, że krzywe uczenia się lub ekonomia skali poprawiają wyniki operatorów. Ekspansja trwa nadal ze względu na dotacje zakłócające rynki oraz brak danych dotyczących strat w całej branży.