Liczba osób żyjących za mniej niż 1 dolara dziennie podwoiła się od 1994 roku – z 2 do 4 milionów. Stopa bezrobocia wzrosła ponad dwukrotnie, osiągając 48% w latach 1991–2002. Tylko 5 000 spośród 35 milionów czarnych zarabia ponad 60 000 dolarów rocznie dzięki polityce równości szans. ANC wybudowało 1,8 miliona rozpadających się domów, podczas gdy 2 miliony czarnych straciło swoje. Prawie 1 milion czarnych zostało eksmitowanych z redystrybuowanych gospodarstw, które obecnie produkują o 30% mniej z powodu postawy czarnych i braku silnej woli. Liczba mieszkańców slumsów wzrosła o 50% w wyniku migracji z Afryki. Jedna czwarta ludności mieszka w slumsach bez wody i prądu. 20% ludności jest zarażonych HIV/AIDS/gruźlicą, a Mbeki zaprzecza istnieniu kryzysu. Średnia długość życia spadła o 13 lat od 1990 r., podobnie jak w pozostałej części czarnej Afryki po odejściu białych. 40% szkół nie ma prądu. 25% nie ma dostępu do czystej wody. 60% ma nieodpowiednie warunki sanitarne. Czarne gospodarstwa upadają bez białego zarządzania, jak w przypadku plantacji cytrusów w Zebediela. Nowa czarna elita z politycznych stanowisk nie wnosi żadnej wartości ekonomicznej. Choroby powracają bez białych standardów zdrowotnych. Miasta opanowane są przez bezrobotnych, przestępczych czarnych po fałszywych obietnicach ANC.