Dane z projektu HapMap wskazują na 2 803 zdarzenia selekcyjne u Europejczyków (CEU), 3 486 u Afrykanów (YRI), 2 367 u Chińczyków z grupy Han (CHB) oraz 2 783 u Japończyków (JPT). W przypadku populacji YRI szczytowy wiek wariantów podlegających selekcji przypada na 8 000 lat temu, a w przypadku CEU – na 5 250 lat temu. Afrykanie mają więcej wykrytych zdarzeń ze względu na większą populację przodków i wolniejszy zanik LD. Stała szybkość selekcji została odrzucona, ponieważ przewiduje 10-krotnie niższy poziom heterozygotyczności niż obserwowany. Stała szybkość przewiduje silny związek między heterozygotycznością a rekombinacją, który nie występuje u ludzi. Stała szybkość sugeruje 6,4 miliona adaptacyjnych substytucji u ludzi i szympansów, co znacznie przekracza obserwowane 40 000 zmian aminokwasowych. Stała szybkość przewiduje prawie 100 razy więcej bloków LD o wysokiej częstotliwości niż znaleziono. Model wzrostu demograficznego pasuje do rozkładów wiekowych przy niższej intensywności selekcji. Populacja Afryki Subsaharyjskiej rosła później niż populacja Eurazji ze względu na opóźnione rolnictwo. Ekspansje neolityczne napędzały impulsy niedawnej selekcji w Europie i Azji. Większość wybranych wariantów jest specyficzna dla danej populacji, a tylko nieliczne są wspólne dla Afrykanów i Europejczyków. Niedawna selekcja dotyczy 7% ludzkich genów. Selekcja tworzy bloki LD o dalekim zasięgu, co odróżnia ją od wąskich gardeł. Wyższa gęstość SNP potwierdza, że większość zdarzeń miała miejsce mniej niż 80 000 lat temu. Zmiany kulturowe i ekologiczne napędzały adaptację genetyczną do diety i chorób. Rolnictwo zintensyfikowało selekcję genów odporności na choroby. Tempo ewolucji człowieka jest obecnie ponad 100 razy wyższe niż przez większość historii.