Zagubione Miasto położone jest na masywie Atlantis, na skrzyżowaniu Grzbietu Śródatlantyckiego. Obszar ten zajmuje powierzchnię 500 metrów kwadratowych na głębokości 750–900 m. Znajduje się tu 30 aktywnych i nieaktywnych kominów węglanowych o wysokości do 60 m. Serpentynyzacja ultramaficznego perydotytu powoduje powstawanie H₂ i CH₄. Kominy wyrzucają płyny alkaliczne o temperaturze 40–90°C i pH powyżej 9. Są o dwa rzędy wielkości starsze od czarnych kominów. Stanowią siedlisko dla archeonów z rodzaju Methanosarcinales, które rozwijają się na biofilmach H2 i CH4. Bakterie utleniają metan i siarkę na powierzchni. Brakuje tu rurkowców i małży olbrzymich, występujących w czarnych kominach. Na węglanach żyją ślimaki, małże, wieloszczety i amfipody. Mikroorganizmy są poliekstrémofilami: alkalifilami, piezofilami, termofilami. Miejsce to jest spekulowane jako inkubator abiogenezy poprzez H2, katalizatory, przedziały. Podobne do kominów w Zatoce Prony wytwarzających H2 i CH4. Możliwe na Europie i Enceladusie z oliwinem i wodą. Odkryte w 2000 r. za pomocą łodzi podwodnej Alvin. Wiele ekspedycji wykonało odwierty i pobrało próbki płynów. Uskoki kierują kominy wschód-zachód. Zjawiska masowego osuwania się pokrywały zbocza wokół obszaru. Kominy ewoluowały z białego brucytu-aragonitu do szarego kalcytu.