Stereotypy wykazują korelację na poziomie 0,5–0,8 z danymi obiektywnymi. W hrabstwach, w których przeważają republikanie, odnotowuje się wyższy wskaźnik otyłości po uwzględnieniu takich czynników, jak poziom wykształcenia, ubóstwo i pochodzenie etniczne. Wśród brytyjskich konserwatystów prawdopodobieństwo otyłości jest o 42% wyższe niż wśród wyborców Partii Pracy. Wskaźnik BMI konserwatystów przewyższa wskaźnik wyborców Partii Pracy o 0,88 punktu. Wskaźnik BMI konserwatystów przewyższa wskaźnik wyborców Liberalnych Demokratów o 1,04 punktu. W badaniu GSS BMI republikanów przewyższa BMI demokratów o 0,4 punktu, r = 0,03, p = 0,07. Badanie ESS wykazuje zerową korelację między poglądami politycznymi a otyłością, r = -0,0016, p = 0,77. Rozkład BMI jest identyczny niezależnie od poglądów politycznych. Uwzględnienie wieku, płci i kraju nie zmienia wyników. Wykluczenie Latynosów daje ten sam wynik marginalny w badaniu GSS. Poparcie dla republikanów w hrabstwie wiąże się z 0,02% wyższym wskaźnikiem otyłości na każdy 1% wzrostu poparcia. Hrabstwo w 100% republikańskie w porównaniu z demokratycznym różni się o 2 punkty wskaźnika otyłości. Stereotyp wynika z amerykańskiego patriotyzmu, który zniekształca wizerunek prawicy. Konserwatyści kojarzą się z wiejskim chrześcijaństwem i niższą inteligencją, co wiąże się z otyłością. Samodzielnie zgłaszany wskaźnik BMI jest wiarygodny przy r > 0,9. Wyższe preferencje prawicy w zakresie siły fizycznej wpływają na wskaźnik BMI na niekorzyść konserwatystów. Nie ma związku między otyłością na poziomie okręgu wyborczego a partią, która wygrała wybory. Różnica między Partią Pracy a Partią Konserwatywną nie osiąga poziomu istotności statystycznej. Istnieją pozytywne stereotypy dotyczące prawicy, takie jak stabilność psychiczna. Lewicowe nastawienie mediów nie wyjaśnia trafnych stereotypów.