Testy IQ charakteryzują się współczynnikiem rzetelności na poziomie 0,9–0,95 i stanowią jedyną miarę zastępczą dla IQ powyżej 150. Wyniki egzaminów ACT/SAT wykazują korelację z IQ na poziomie 0,75–0,85, ale pozwalają oszacować IQ maksymalnie do 142. Średnia ocen (GPA) wykazuje korelację z IQ na poziomie 0,54–0,69 – idealna średnia 4,0 odpowiada średniemu IQ wynoszącemu 125. Wykształcenie wykazuje korelację na poziomie 0,5–0,6 z IQ – najlepsi doktoranci kierunków STEM mają średnio poniżej 135. Najwyższe IQ w zawodach to 118 dla inżynierów elektryków lub 120–130 dla prawników/lekarzy. Najbardziej kompetentni pracownicy na świecie mają średnio 145 IQ, zakładając korelację wyników pracy na poziomie 0,5. Elitarni naukowcy w USA mają średnio 150 IQ. Dochód, wartość netto i osiągnięcia zawodowe wykazują zbyt słabą korelację na poziomie 0,15–0,5 w przypadku szacunków wysokiego IQ. Cechy osobowości, takie jak otwartość, wykazują korelację z IQ na poziomie zaledwie 0,1–0,3. Schizofrenia wykazuje korelację -0,25 z IQ. Szacunki IQ geniuszy Coxa z 1926 r. opierają się na intuicji i są wątpliwe – filozofowie mają średnio IQ na poziomie 180. Metody Simontona dotyczące IQ prezydentów dają ogromne rozbieżności, np. Clinton 136–159. Szacunki autora są zgodne w przypadku IQ Busha, ale znacznie się różnią w przypadku JFK/Nixona o 17–27 punktów. JFK był przeciętnym uczniem, a mimo to uplasował się wyżej niż ambitny Nixon, co wskazuje na stronniczość. Wolter znalazł się w tym samym rankingu co Newton, mimo że miał mniejszy wpływ. Brak takich gigantów jak Euler/Gauss wskazuje na błędy w listach. Przystojni prezydenci otrzymują niesprawiedliwe podwyższenie IQ dzięki przewadze wyborczej.