Pniewski urodził się w 1913 roku w Płocku. Studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1953–1958 oraz 1962–1975 kierował Instytutem Fizyki Doświadczalnej. W latach 1975–1981 stał na czele Katedry Fizyki. Pomimo trudnej sytuacji politycznej umożliwił polskim studentom pracę w CERN. Wspólnie z Danyszem odkrył hipernukleus, wykorzystując emulsję jądrową naświetloną promieniowaniem kosmicznym. Zaobserwował energetyczny rozpad opóźniony z barionu Λ w fragmencie jądrowym. Pierwsza obserwacja zastąpienia protonu lub neutronu cięższym hiperonem z kwarkiem dziwnym. Przełomowe osiągnięcie w fizyce jądrowej i cząsteczkowej. Odkrył izomerię hipernuklearną w 1962 r. Otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy w 1964 r. W 1969 r. otrzymał Medal im. Mariana Smoluchowskiego. Trzykrotnie nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w latach 1962, 1965 i 1967. W 1974 r. otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Członek Polskiej Akademii Nauk. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego.