Polskie megality pochodzą z 6500 r. p.n.e., co czyni je najstarszymi w Europie potężnymi budowlami kamiennymi i obserwatoriami astronomicznymi. Słowianie, Wenetowie i Sarmaci przetrwali genetycznie w niezmienionej postaci w Europie Środkowo-Wschodniej. Najstarszy znany współczesny jeździec mieszkał na równinie Pannonii, wyprzedzając kazachskich pasterzy ze stepów o 1000 lat. Kolejni najstarsi jeźdźcy przemierzali Wołoszczyznę i wybrzeża Bułgarii. Gotowie ze Skandynawii ominęli i opuścili główne tereny zachodniosłowiańskie między Łabą, Wisłą i środkowym Dunajem. Najemnicy w stylu scytyjskim broniący greckiej kolonii mieli geny bałto-słowiańskie i sarmackie. Śląskie kręgi megalityczne przewyższają Stonehenge pod względem wielkości i wieku dwukrotnie oraz o 1000 lat, sięgając 5500 lat wstecz. Haplogrupa R1a rozprzestrzeniła się w Europie Środkowej w III tysiącleciu p.n.e., a wcześniej była obecna na Ukrainie, w Mołdawii i Rosji już w 11 000 r. p.n.e. Etruskowie nosili w sobie silne geny indoeuropejskie ze stepów Europy Środkowej, które uległy zmianie dopiero w czasach Imperium Rzymskiego. Korzenie cywilizacji aryjskiej podważają teorię pochodzenia stepowego.