Scytowie zajmowali stepy od Dunaju po Ałtaj i Kaukaz, w tym tereny Polski. W ramach badań genetycznych przeanalizowano 111 starożytnych genomów pochodzących ze społeczności scytyjskich i pokrewnych. W epoce brązu na stepach żyły jednorodne grupy pasterzy. W epoce żelaza nastąpił napływ ludów ze wschodu, zachodu i południa, co doprowadziło do powstania mieszanych pul genetycznych. Źródło wschodnie wywodziło się z gór Ałtaju i rozprzestrzeniło się na zachód i południe do Kazachstanu, łącząc się z kulturami Saka, Tasmola i Pazyryk. Źródło zachodnie z Uralu utworzyło spójną pulę genetyczną Sauromatów i Sarmatów, rozprzestrzeniającą się na stepy pontyjsko-kaspijskie. Odkrycia potwierdzają twierdzenie Herodota o przybyciu Scytów z Dalekiego Wschodu. Mieszanki genetyczne z okresu po epoce żelaza, pochodzące od Xiongnu, Xianbei i ze źródeł irańskich, zbiegły się w czasie z upadkiem Scytów. Scytowie rozpowszechniali technologie, takie jak łuki kompozytowe i siodła konne. Scytowie wywarli wpływ na imperia greckie, rzymskie, perskie i chińskie.