Góry Zagros stanowiły główne źródło pochodzenia współczesnych kóz domowych. Kozy hodowane 10 200 lat temu, mimo dzikiego wyglądu, genetycznie znajdowały się na ścieżce udomowienia. Pierwsi hodowcy zabijali dorosłe samce, ale oszczędzali starsze samice do celów rozrodczych. Zmniejszona różnorodność chromosomu Y wskazuje, że hodowano niewiele samców, co doprowadziło do chowu wsobnego. W przeciwieństwie do typowego procesu udomowienia nie doszło do wąskiego gardła populacyjnego. Brakowało silnych sygnałów selekcyjnych obserwowanych u późniejszych kóz domowych. Niektóre z 32 kóz genetycznie pasowały do dzikiego koziorożca bezoar, co wskazuje na ciągłe polowania. Kozy przypominały dzikiego koziorożca bezoar, mając duże ciała i rogi w kształcie szabli. Cegły osadnicze z odciskami kopyt kóz wskazują na bliskie więzi między pasterzami a kozami. Dziedzictwo genetyczne tej hodowli utrzymuje się u dzisiejszych kóz.